h1

διάφανες σκιές

Ιουλίου 6, 2010

σκιά διάφανη στα βήματα εκείνων
που ερωτεύτηκα και πίσω μου το γύρισαν
ο πόνος με διαπερνά όπως το φως το τζάμι
δεν τον αισθάνομαι μα όσο περνά
αφήνει στο κορμί μου στάμπες και σχήματα

σκιά διάφανη με ένα μαύρο πέπλο
να αγκαλιάζει εσάς που αγάπησα μα ήτανε νωρίς
έτσι μικροί αφού μάθατε να είστε μες στα σώματά σας
μέσα στο φόβο σας φαιδρά ανεπαρκείς

σκιά διάφανη απλώνομαι στην πόλη
και κουβαλάω βροχή, δροσιά κι αλμύρα
στα χείλια σας χαμόγελα να βλέπω κι ας σκορπάτε
τα ευχαριστώ σας σε θεούς, άστρα και μοίρα

ίσως μια μέρα όταν σας πάρουν την καρδιά σας
ένα τρεμούλιασμα να νοιώσετε στα δάχτυλα
όσοι αφεθείτε δίχως να λιγοψυχήσετε
σκιές διάφανες θα γίνετε κι εσείς χωρίς αμάρτημα

h1

όταν δεν κοίταξα έξω από το παράθυρο

Ιουνίου 23, 2010

ξαφνικά, μέσα στο μεσημέρι
εμφανίστηκε μια γυμνόστηθη φιγούρα στον τοίχο
με κόκκινα σαρκώδη χείλη
με βλέμμα παγωμένο
έμοιαζε να περιμένει καιρό
αλλά τι τα θες;
ο μαγεμένος πρίγκηπας αποτράβηξε το βλέμμα του
συνέχισε να πίνει το τσιγάρο του
έπιασε μια μύγα με τη βατραχόγλωσσά του
και έγραψε για την εμπειρία

h1

ψίθυροι και μαλάκες

Ιουνίου 14, 2010

Είμαι σκιά κι εσύ νεράιδα.

Πάντα στον εαυτό μου μιλάω ψιθυριστά. Παλιά συνήθεια που κάπου – κάπου με εκνευρίζει. Frustrating το λένε οι άγγλοι. Νομίζω που ταιριάζει περισσότερο σε αυτό που αισθάνομαι και το κρατώ. Αν μάθω πώς το λένε σε κάποια άλλη γλώσσα και με εκφράζει περισσότερο θα χαρώ να προσθέσω άλλη μια λέξι στο ρεπερτόριό μου. Λέξι. Με “ι”. σαν τον Καβάφη. Με γοητεύει αυτή η γραφή. Δε θα την πω ορθογραφία, γιατί ποιός είναι αυτός που θα ορίσει το σωστό και το λάθος; Διάβαζα χτες για ένα ποιητή που πίστευε ως ιστορικά αληθινό αυτό που ο λαός έχει στην ψυχή του. Ακόμη κι αν αυτό είναι ανακριβές, ή και τελείως μυθολογικό. Δοξασία. Κάπως έτσι στέκομαι και απέναντι στο θέμα της γραπτής και της ομιλούμενης γλώσσας. Αλλά ξέφυγα από το θέμα νομίζω. Ξεκίνησα να βρίσω τον εαυτό μου που μιλά στον καθρέφτη ψιθυριστά. Τελικά δεν το έκαμα. Ξώμεινα κάπου στο frustrating θαρρώ. Μήπως αυτό που κάμω τώρα είναι χειρότερο; Ούτε καν μιλάω. Γράφω σιωπηλά και δε μπορώ να πω ότι ακούω αυτή τη φωνή μέσα μου. Ή μάλλον την ακούω, αλλα και πάλι σχεδόν ψιθυριστά. Γαμώ τον ευνουχισμό μου. Δε θυμάμαι πότε φώναξα τελευταία φορά. Να φωνάξω για να εκφραστώ, όχι απλά για να ξεσπάσω νεύρα, θυμό, οργή, επιτέλους το βρήκα. Οργή. Ό,τι παλεύω να διώξω από τον οργανισμό μου. Με αρρωσταίνει. Είναι ο εργοδότης της βίας. Αλλά τελικά δεν έχω καταλάβει αν με τον τρόπο αυτό διώχνω τα σκατά από μέσα μου ή τα θάβω. Αν κάμω το δεύτερο τότε την έβαψα. Και μαζί με μένα όλοι σας. Θα ήθελα να ευχηθώ να μην πάρω μαζί μου στην έκρηξη όσους δε φταίνε και κυρίως όσους μ’ αγαπουν και αγαπώ, αλλά που εύχονται οι άθεοι; Στη φύση; Στο σύμπαν; Στους άλλους ανθρώπους; Στη ζωή; Λέω να κρατήσω αυτό το τελευταίο. Οκ, επίτηδες τα έβαλα σε αυτή τη σειρά, κατά βάθος το είχα αποφασίσει πριν τελειώσω την πρόταση, αλλά είπα να γεμίσω μερικές αράδες, να κάμω και το εφέ μου, να καταλάβεις κι εσύ που ίσως το διαβάσεις κάποτε την πορεία αυτής της σκέψης, όχι ότι έχει και κανένα τρελό ενδιαφέρον, αλλά έτσι για να ισχυριστώ ότι είπα και κάτι για τον εαυτό μου και δεν το άφησα να εννοηθεί, να μυρίσεις τα νύχια σου ως συνήθως. Είναι αλήθεια ότι το θεωρώ μάταιο και πιστεύω πως η αληθινή επκοινωνία δε χρειάζεται λέξεις. Είναι κάτι το υπερούσιο και ίσως καρμικό. Της μόδας μαθαίνω το κάρμα σήμερα και ίσως σκεφτώ κάποια άλλη έννοια στη θέση του. Ναι, ακριβώς επειδή είμαι αντιδραστικό πλάσμα, τι να κάνουμε έχω κι εγώ τις παραξενιές μου και σ’ όποιον αρέσει. Τουλάχιστον ξέρω ότι σε κάποιους αρέσει. Ή το ανέχονται. Όπως και να ‘χει, δεν προσπαθούν να με δασκαλέψουν, ούτε κι εγώ αυτούς, ο καθένας με τα χούγια του, σκέφτηκα να γράψω ελαττώματα, αλλά έτσι θα παραδεχόμουν το λάθος και το σωστό, όπως το έχουν ορίσει αυτοί που δεν είχαν κανένα δικαίωμα να το κάμουν. Δε θα σας κάμω τη χάρη. Είμαι ατελής και ελαττωματικός, αλλά όχι όπως νομίζετε. Και αυτό δε θα το εξηγήσω τώρα. Φτάνει. Θέλω μόνο να φιλήσω τον ανεκπλήρωτο έρωτά μου σε όλα τα πρόσωπα που τον βρήκα. Και αυτό δε μου αφήνει χρόνο να ασχοληθώ με μαλάκες.

h1

σημείωμα στο μαξιλάρι

Μαΐου 10, 2010

είναι μια απελευθερωτική αίσθηση υφάσματος
μοιάζει θα ‘λεγε κανείς με τ’ άγγιγμά σου
κι όσο εκείνες γαλήνια κοιμούνται
τόσο σκέφτομαι εμάς στις ίδιες θέσεις, καλέ μου
αποκαμωμένους το ξημέρωμα
είναι κάπως πρόστυχο να το κάμω αυτό στον ύπνο τους
μα πάντα τέτοιος δεν ήμουν;
καλή σου μέρα,
Julian

h1

δανειοκλοπή

Μαΐου 10, 2010

φόρεσα μια παραλία
αλλά θα ‘θελα να τη φορούσα χωρίς καθωσπρεπισμούς
μόνο καπέλο και ήλιος
συγχώρα με που δε σε ρώτησα
είχα σκοπό να στο επιστρέψω, αλήθεια
όχι Danny, αυτή η κούκλα έχει πιο πολλή ψυχή κι από διαδήλωση
και φοράει και χειροποίητο φόρεμα
εντάξει το παραδέχομαι
την είχα φιλήσει ένα πρωινό
αλλά δε σε ήξερα τότε
και ήταν απλά η ένταση της στιγμής, καταλαβαίνεις;
ωραία, πάω για μια βουτιά,
έρχεσαι;

h1

με τη λολίτα στην αποβαθρα

Ιανουαρίου 29, 2010

Αν είναι αλήθεια
ότι όλοι περνούν και μπαίνουν στις γονδόλες
πάντα χωρίς αποσκευές
και φεύγουν
τότε ελπίζω
η μνήμη να μη λογίζεται ως αποσκευή
στο ταξίδι αυτό θα ήθελα να μας θυμάσαι.
Αντίο…

h1

Καρυάτις

Ιουνίου 29, 2009

καημένη καρυάτιδα
με την πλάτη γυρισμένη στο εσωτερικό του ναού
άραγε πόσα αίσχη
πόσες ασέλγειες
να έγιναν σε βάρος της κάθε – κατά την εισσαγωγή της τουλάχιστον – παρθένας
ώστε σιχάθηκες και γύρισες το βλέμμα σου μπροστά
σα για να προειδοποιήσεις «μείνετε μακριά»

μπουρδέλο παρθενώνα
το όνομά σου άλλη μια του πολιτισμού συγκαλυψη
κι ευφημισμός ειρωνικότατος και οξύμωρος
για το μέγα των Αθηνών βιαστήριο ανήλικων κοριτσιών
με την τεράστια Αθηνά – χρυσελεφάντινο χάπι στον πόνο τους
τσατσά που δέχεται τις προσφορές και τις ταρίφες

καημένη καρυάτιδα
χιλιάδες χρόνια μετά κι ακόμη προσκυνούν το βιαστήριο
και πίσω σε ζητούν με σαδισμό
να συνεχίσεις να είσαι σιωπηλή αυτήκοος μάρτυς των αισχρών τους πράξεων
αλλά τι άλλο να πριμένεις από ένα λαό που με βία πετσόκοψε της νίκης τα φτερά – για να μην τους φύγει είπαν – έτσι, με πράξεις τέτοιες βλέπεις δίδαξαν την ελευθερία και την ειρήνη οι ξεδιάντροποι

καημένη καρυάτιδα
εύχομαι κάποια μέρα να φανερωθεί το μυστικό σου στα μυαλά των αγνοούντων
για να εξαϋλωθεί επιτέλους το μάρμαρό σου
εξαγνισμένο από το μαρτύριό του

κι όσο για το μπουρδέλο τον παρθενώνα
ευτυχής ειρωνία
ο πολιτισμός που τον δημιούργησε
έθεσε και τα ρυπογόνα θεμέλια για την καταστροφή του
τροφή λοιπόν στα οκτάνιά σας καθάρματα
θερίστε τη σπορά σας
και μπουκώτε τα λαίμαργα χρυσελεφάντινα στόματά σας
ώσπου να σκάσετε