αυτο-διαφήμιση

υποκλοπή εξομολόγησης

χρειάζομαι επειγόντως έναν Ιησού
να πληθύνει τα ψωμιά
να χορτάσει το πεινασμένο μέσα μου
τι προσφορές έχετε για φοιτητές;

Φωτογραφία

την ομορφιά

την ποίηση του φόβου στα μάτια σου

το ρολόι που λιώνει αργά

ακριβώς την ώρα που τα χείλη σου

έτοιμα ν’ ανοίξουν τρεμοπαίζουν

Αν μπορούσες να τα δεις

Αν μόνο μπορούσες…

νυχτοκάματο

……..

…

…

….

..

Ο επόμενος…

…….

……

…

……

..

.

Ο επόμενος…

.

..

.

Ο επόμενος…

…………………………………..

Ο επόμενος…

…

..

…..

..

.

.

.

.

Ο επόμενος…

…..

…..

…..

…..

Ο επόμενος…

 

 

 

 

 

Ο επόμενος…

……

…………..

 

 

(…)

Κλείσαμε…..

η φόνισσα

στο παλιό μαγγανοπήγαδο

εκεί που έπνιξες τα κοριτσάκια

ήρθα κι εγώ σπρωγμένος από παρόμοια ανάγκη

παρέα με το θηλυκό παπαγάλο μου

κι όπως καθόμαστε στην άκρη του φιλατρού

μου είπε

“λέγε με Αλέξανδρο”

και μ’εσπρωξε μέσα

γρίφος περιοδικού

αποτελείται απο χάνδρες

δεν εξατμίζεται στο πρώτο φως της νύχτας

και σαν αλλάξει τρίχωμα

αναμένει το δέκατο τρίτο χτύπο

για να σημάνει τη λήξη του ταμειοδόχου

Τι είναι;

ύοισταλοκ υοτ ητσύκ ήκιρδεθακ η

Μηρυκάζοντας

Ο περιορισμός – έστω και εκκούσιος -

είχε ως αποτέλεσμα το αναμάσημα

εκ των έσω

ώσπου δεν έμεινε τίποτα παρά ένα σάπιο δόντι

που τραγουδούσε την πέινα του

στους όμορφους καιρούς που διάγουμε

του πολέμου και της αφθονίας

πάνω απ’ όλα η έμπνευσι

- μια που θυμήθηκα το συνονόματο εξ Αλεξανδρείας

(Αφιερωμένο στο Μπρέχτ)

στη λαϊκή αγορά

ένα καλαθάκι ψαχούλευε

με τα μικρά του χερούλια

τις ψάθινες σχισμές του

για να μαντέψει

μέσω της αφής

τι το είχαν γεμίσει

αφού – ως γνωστόν -

τα ψάθινα καλαθάκια δεν έχουν μάτια

(ευτυχώς δηλαδή)

γιατί με τόσες μικροσκοπικές ακίδες

θα ξεματιάζονταν το δίχως άλλο

φιλεύσπλαχνη και προνοητική που είσαι

μητέρα φύσι

Αχίλλειον σε Em

Ακούω τον τραγουδιστή

που μιλάει για τη βροχή

αυτόν που έχει το όνομα

της μαρτυρικής πόλης του Πενθέα

αυτόν που μάνα κι αδερφές, μαινάδες,

με κατασπάραξαν στον Κιθαιρώνα

ας είναι

μυρίζω ακόμα κερί και μοιρολόι

Δεν είμαι άλλος

το έβδομο αμάρτημα

“και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς ζηλεύαμε…”

μου ζήτησαν να σκέφτομαι πιο διακριτικά

φόρεσα λοιπόν ένα καπέλο

όχι ότι παρατήρησα κάποια αλλαγή

- εκτός του ότι το καπέλο μου πήγαινε πολύ -

αυτοί συνέχιζαν να ζουν καλά κι εμείς να ζηλεύουμε