διάφανες σκιές

σκιά διάφανη στα βήματα εκείνων
που ερωτεύτηκα και πίσω μου το γύρισαν
ο πόνος με διαπερνά όπως το φως το τζάμι
δεν τον αισθάνομαι μα όσο περνά
αφήνει στο κορμί μου στάμπες και σχήματα

σκιά διάφανη με ένα μαύρο πέπλο
να αγκαλιάζει εσάς που αγάπησα μα ήτανε νωρίς
έτσι μικροί αφού μάθατε να είστε μες στα σώματά σας
μέσα στο φόβο σας φαιδρά ανεπαρκείς

σκιά διάφανη απλώνομαι στην πόλη
και κουβαλάω βροχή, δροσιά κι αλμύρα
στα χείλια σας χαμόγελα να βλέπω κι ας σκορπάτε
τα ευχαριστώ σας σε θεούς, άστρα και μοίρα

ίσως μια μέρα όταν σας πάρουν την καρδιά σας
ένα τρεμούλιασμα να νοιώσετε στα δάχτυλα
όσοι αφεθείτε δίχως να λιγοψυχήσετε
σκιές διάφανες θα γίνετε κι εσείς χωρίς αμάρτημα