Απαγορευμένος κύκλος

Σε ποια νερά κολύμπησες και στάζεις απουσία

Εσύ που απ’ τον καθρέφτη με κοιτάς

Σα φάντασμα

Κι από το στόμα σου τριγμοί

Αλάτι και ξηρασία

Και όλα αυτά τα αντιλαμβάνομαι

Σαν κάλεσμα

 

Τα χέρια δίνουμε

Σα δυο παλιοί γνωστοί

Και το γυαλί που μας χωρίζει

Σπάει

Αυτή η ένωση δεν ήτανε γραφτή

Φωτιά μας καίει στων χεριών την επαφή

Πάνω στις στάχτες και τα θρύψαλα

Η απουσία αργά τις στάλες της κυλάει

Ώσπου εξατμίζεται

Και γίνεται απ’ τα σύννεφα βροχή

Κι η στείρα γη

Ξαναποτίζεται

 

Ποιος είσαι εσύ που με κοιτάς

Με τόση απορία

Απ’ τον καθρέφτη πίσω σε δωμάτιο στεγνό;

Και τρέχει από τα μάτια σου

Ποτάμι η απελπισία

Σαν άνθρωπος μιλάς όπως μιλούσα κάποτε

Κι εγώ