Καρυάτις

καημένη καρυάτιδα
με την πλάτη γυρισμένη στο εσωτερικό του ναού
άραγε πόσα αίσχη
πόσες ασέλγειες
να έγιναν σε βάρος της κάθε – κατά την εισσαγωγή της τουλάχιστον – παρθένας
ώστε σιχάθηκες και γύρισες το βλέμμα σου μπροστά
σα για να προειδοποιήσεις “μείνετε μακριά”

μπουρδέλο παρθενώνα
το όνομά σου άλλη μια του πολιτισμού συγκαλυψη
κι ευφημισμός ειρωνικότατος και οξύμωρος
για το μέγα των Αθηνών βιαστήριο ανήλικων κοριτσιών
με την τεράστια Αθηνά – χρυσελεφάντινο χάπι στον πόνο τους
τσατσά που δέχεται τις προσφορές και τις ταρίφες

καημένη καρυάτιδα
χιλιάδες χρόνια μετά κι ακόμη προσκυνούν το βιαστήριο
και πίσω σε ζητούν με σαδισμό
να συνεχίσεις να είσαι σιωπηλή αυτήκοος μάρτυς των αισχρών τους πράξεων
αλλά τι άλλο να πριμένεις από ένα λαό που με βία πετσόκοψε της νίκης τα φτερά – για να μην τους φύγει είπαν – έτσι, με πράξεις τέτοιες βλέπεις δίδαξαν την ελευθερία και την ειρήνη οι ξεδιάντροποι

καημένη καρυάτιδα
εύχομαι κάποια μέρα να φανερωθεί το μυστικό σου στα μυαλά των αγνοούντων
για να εξαϋλωθεί επιτέλους το μάρμαρό σου
εξαγνισμένο από το μαρτύριό του

κι όσο για το μπουρδέλο τον παρθενώνα
ευτυχής ειρωνία
ο πολιτισμός που τον δημιούργησε
έθεσε και τα ρυπογόνα θεμέλια για την καταστροφή του
τροφή λοιπόν στα οκτάνιά σας καθάρματα
θερίστε τη σπορά σας
και μπουκώτε τα λαίμαργα χρυσελεφάντινα στόματά σας
ώσπου να σκάσετε

lamb

don’t you step down that cross
don’t you dare step down that cross
i tell you keep yourself up on that cross
son
the customers have paid good to see you suffer
stay on that cross
morph with pain a bit
it sells
not now idiot, they’re not watching
stay on that cross
stay on that cross
don’t you dare step down that cross
son

just a glimpse of a moment later
there was a note on the empty cross

oh, kind, stupid sheep
forgive my father
for he doesn’t know what he’s doing
and forgive me too
for I’m sick of the same show every year
i’m leaving
and you can all go fuck yourselves
along with my father

PS: I never loved you nor him anyway

κυκλοθυμία

Θυμάμαι αυτό το όμορφο ξύπνημα
Τον ήλιο στο πρόσωπο
Τη μυρωδιά του φρεσκοψημένου καφέ
Τους φίλους το μεσημέρι
Το μοναχικό απόγευμα
Την αναπόληση χρόνων που απέφευγα να θυμάμαι
Τη μελαγχολία
Τον πόνο
Τον κόμπο στο λαιμό
Τα δάκρυα που κολλούσαν λίγο πριν βγουν και μου έτσουζαν τα μάτια
Τα άδεια ποτήρια
Τα άδεια μπουκάλια
Το γέλιο σε κάθε παραπάτημα
Το παράπονο σε κάθε αναλαμπή
Τον πονοκέφαλο
Τον ήλιο στο πρόσωπο…

στάχτες

τόσο απλά
τόσο εμφατικά
τόσο ανόητα ιδιωτικά
απροκάλυπτες μάζες καπνού
νεφέλες για τους φυγόπονους
στόχος η σύνθλιψη του πυρωμένου κέντρου
αλλά και μια ανούσια, μικροπρεπέστατη επιδίωξη
η επόμενη γραμμή να ‘ναι λίγο μακρύτερη απ’ την προηγούμενη
λες και η πυραμίδα αυτή πρόκειται να διασώσει τη σάπια μούμια που είσαι

και η συνέχεια επί του πρακτέου

το ξύλο είχε προβλέψει την έλευση του φιλοξενούμενου οικοδεσπότη
και προετοίμασε τη φιλοξενία
ζήτησε από την κουρτίνα να δανείσει το χρώμα της
στο πρόβατο
κρεμασμένο καθώς ήταν
του ‘πρεπε να ζωηρέψει λιγάκι
η σκαλωσιά κλείδωσε τους νάνους στο σύνθετο
και το κρεβάτι ξεκίνησε τις πρόβες του καλέσματος
μην και το πιάσει κανένας εραστής απροετοίμαστο και γίνει ρεζίλι
υπήρχαν και άλλα πολλά
εξίσου σημαντικά
αλλά η πέρδικα ήταν τόσο διάσημη
που έκλεψε την παράσταση του – ελαφρώς μοναχικού – μεσημεριού
με τη μνήμη του μυρωδικού μεθυστικά νωπή και παρούσα

το ρο στο παραλήρημα

Άγω – αγών – αγωνία

 

ή, αλλιώς, ένα μονότονο ταξίδι στη γραμμικότητα της φιλοδοξίας ενός οδηγού να γίνει μέσα από τη δράση του κύκλος, ώστε να αφήσει όλα του τα σημεία εκτεθειμένα.

Νόμιζα ότι θα μπορούσα να γράψω περισσότερα για αυτό, αλλά κατά κάποιο τρόπο νοιώθω καλυμμένος.

 

Νόμιζα… νόμισμα… νόμος…

 

Η άυλη σκέψη (άζυμη πάντα κατά την καρκινική της θεώρηση) που δεσμεύει χρηματοπιστωτικά αυτήν την σε είδος συναλλαγή μου με το κομμάτι που μου είπαν ότι λέγεται εαυτός. Εδώ δεν είχα ιδέα αν θα μπορούσα καν να γράψω κάτι. Ήταν μια μη υπολογισθείσα παρενέργεια. Μόλις διαπίστωσα ότι ο νόμος έχει ανάστροφο χρώμα…

 

Χρώμα/χρώμαι/χρήμα

 

Χρηστικά, χρήσιμα και άχρηστα, με ένα διανοητικό χρρρράαααατς τα απεργάζομαι.

 

Επί τέλους, αρχίζω να καταλαβαίνω…

Πειραιάς, Απρίλιος 1955

με βήμα αποφασιστικά  γενναίο

και δίχως να φοβάται τη σκιά του

ο κόκκορας προχώρησε ανάμεσα από τα χάσκοντα λιοντάρια

προς τον – μάλλον – αρχαίο σοφό

κάτω από τη σκιά της φυλλωσιάς

λογικά θα πρέπει να υπήρχε μια μικρή αίσθηση δροσιάς

ε, Ανδρέα;

Ακραυγείς & Ακραύγεις

Λίγο πριν χαράξει

εφιμώθησαν

και με μάτια δακρυσμένα από την αναγκαστική σιωπή

δολοφονήθηκαν

Δεν το ‘μαθε κανείς

- όπως κανείς άλλως τε δεν είχε μάθει ότι υπήρξαν˙

ήταν παρ ‘ ολίγον υπάρξεις νεόπλαστες και ως εκ τού του αδήλωτες -

συμβαίνει συχνά να χρησιμοποιείται το σκοτάδι ως παραβάν

όπως ψηφίζουμε

έτσι πεθαίνουμε

Αντί ανάπαυλας

Σφίξου καημένε

μέσα στη λινή πολυτέλεια του ξανθού αφρού

που λαίμαργα καταπίνεις

Σφίξου

έως ότου

ενδοραγής και κατακόκκινος να εξαφανιστείς εντός σου

Εκ του μη όντος

ως ήλθες

ύπαγε

και κατιούσης της στάθμης

ας εξέλθω κι εγώ

Απαγορευμένος κύκλος

Σε ποια νερά κολύμπησες και στάζεις απουσία

Εσύ που απ’ τον καθρέφτη με κοιτάς

Σα φάντασμα

Κι από το στόμα σου τριγμοί

Αλάτι και ξηρασία

Και όλα αυτά τα αντιλαμβάνομαι

Σαν κάλεσμα

 

Τα χέρια δίνουμε

Σα δυο παλιοί γνωστοί

Και το γυαλί που μας χωρίζει

Σπάει

Αυτή η ένωση δεν ήτανε γραφτή

Φωτιά μας καίει στων χεριών την επαφή

Πάνω στις στάχτες και τα θρύψαλα

Η απουσία αργά τις στάλες της κυλάει

Ώσπου εξατμίζεται

Και γίνεται απ’ τα σύννεφα βροχή

Κι η στείρα γη

Ξαναποτίζεται

 

Ποιος είσαι εσύ που με κοιτάς

Με τόση απορία

Απ’ τον καθρέφτη πίσω σε δωμάτιο στεγνό;

Και τρέχει από τα μάτια σου

Ποτάμι η απελπισία

Σαν άνθρωπος μιλάς όπως μιλούσα κάποτε

Κι εγώ